Öğretmeli
Ben bende deÄŸilim sanki…
Uzaklarda, çok uzaklarda gibiyim.
Adını bilmediğim şehirlerde gezinir oldum,
Bomboş odada , sessiz karanlıkta beden,
Ruhum uzaklarda, uçurumlarda…
Tutunacak dal yok; ölmek üzere.
Bir çıkar yol yok, bitmeli diye haykırıyor.
Bitmeli, kurtulmalı zalimlerden…
İnsan olmayan ama adı insan olanlardan kurtulmalı.
Yada sarılmalı kendine , kimseyi görmemeli.
Sonra bir el uzanmalı; yumuÅŸacık, sıcacık…
Çekmeli karanlıktan bedeni.
Almalı uzaklardan ruhunu, mutluluğa götürmeli.
YeÅŸillere, yıldızlara…
Yaşamayı öğretmeli , gülmeyi öğretmeli,
Sevmeyi , sevilmeyi öğretmeli,
Sevmeyi, sevilmeyi tatmalı….
ZÄ°NCÄ°RLÄ°
03/ARALIK/2009
23:44
